Warning: A non-numeric value encountered in /home/businesm/domains/mamabiznesowa.pl/public_html/wp-content/plugins/eu-cookie-law/class-frontend.php on line 106

Dziś temat bardzo ważny a dla mnie bardzo bliski.

Znając historię mojego Krzysia dostaję od Was wiele wiadomości z pytaniami, jak poznać, czy nasze dziecko rozwija się prawidłowo, czy są sygnały, które mogą świadczyć o tym, że jest problem. Postanowiłam więc poruszyć ten temat i wskazać Wam dokładnie sygnały, które mogą, ale nie muszą !!! oznaczać, że nasze dziecko ma deficyty rozwojowe. Z drugiej strony, jeżeli coś Cię niepokoi to zawsze warto to sprawdzić, skonsultować ze specjalistą, ponieważ w takich przypadkach najważniejszy jest czas. Im szybsza diagnoza, tym szybsza terapia i szansa na normalne życie.

 

A na początek 2 najważniejsze zasady:

 

1.Ufaj swojej intuicji

Przygotuj się na to, że Twoje obawy mogą być bagatelizowane. Wszystkie mamy, które mają dzieci z różnymi zaburzeniami wspominają, że na początku nikt im nie wierzył, nawet lekarze ignorują wiele pierwszych objawów. Wiem to doskonale, ponieważ tak też było w naszym przypadku. Krzyś jest moim trzecim dzieckiem, pewne sprawy mnie niepokoiły, jednak lekarze kazali czekać, nie wymyślać dziecku chorób. Możecie usłyszeć argument, że każde dziecko jest inne, każde rozwija się w swoim tempie, że trzeba mu dać czas, a na pewno dogoni rówieśników. Zgadzam się z tym, to prawda. Jednak jeżeli Twoja matczyna intuicja podpowiada Ci, że co jest nie tak, nie odpuszczaj. Obserwuj dziecko, aby mieć argumenty i jeżeli sprawa wydaje Ci się poważna, to szukaj pomocy u specjalistów. Pediatrzy niestety zbyt często nie mają pojęcia o tym, jak rozpoznać i jak leczyć np. Zespół Aaspergera, musisz szukać informacji i pomocy na własną rękę. A czas dla Was jest bardzo ważny, ponieważ im szybsza diagnoza tym lepiej. Nasz Krzyś był zdiagnozowany bardzo wcześnie, kiedy miał 3 lata, niestety w praktyce większość dzieci jest diagnozowana dopiero na początku nauki w szkole! Co to oznacza? Więcej pracy i większe trudności. Nasz Krzyś miał już 3 lata terapii, kiedy jako 6–latek poszedł do szkoły. To bardzo dużo!!!

  1. Nie wstydź się dziecka z problemami

Ja wiem, że dla wielu z Was brzmi to dziwnie, bo jak można się wstydzić własnego dziecka. Chodzi o chorobę. Od terapeutów słyszę często, że wielu rodziców udaje, że nic się nie dzieje. Bagatelizują jednoznaczne objawy, cała rodzina, opiekunki w przedszkolu, mówią, że coś jest nie tak, że dziecko rozwija się inaczej, że potrzebuje pomocy i terapii, a oni … nadal uważają, że nic się nie dzieje. Najczęściej to ojcowie nie mogą się pogodzić z tym, że ich syn ma problem. To jeden z powodów dlaczego ja zaczęłam o tym otwarcie mówić. Wspólnie z mężem uznaliśmy, że Zespół Aspergera to nie jest powód do wstydu, do ukrywania się, tylko trzeba o tym mówić głośno, aby przybliżyć temat innym rodzicom i pomóc innym dzieciom. Od tych kilku lat stałam się wręcz towarzyską terapeutką i każdy, kto ma problem z dzieckiem dopytuje mnie, a dlaczego, czy to poważne, co robić, czy cokolwiek robić itp. J  Uważam, że o ZA trzeba mówić jak najwięcej, ponieważ temat ten jest nadal poruszany zbyt rzadko, a tym samym zbyt dużo dzieci nie jest nadal diagnozowanych, nie ma odpowiedniej terapii i tym samym szansy na normalne życie w przyszłości.

 

 

Niepokojące objawy u dzieci w wieku 4 miesiące – 3 lata

4-5 miesiąc

  • Brak lub wybiórcze reagowanie mimiką na twarz dorosłego.
  • Brak lub sporadyczny uśmiech na widok drugiej osoby.
  • Brak lub wybiórcze wsłuchiwanie się w wypowiedzi dorosłych.
  • Blokada reakcji naśladowania.
  • Brak prawidłowej reakcji na bodźce dźwiękowe.

 

6-7 miesiąc

  • Nie spogląda za przedmiotem, który spadł ze stołu.
  • Trudności w ocenie odległości, w jakiej znajdują się przedmioty (wyciąganie ręki po przedmiot).
  • Brak naśladowania mimiki dorosłego.
  • Brak dźwięków językowych.
  • Zaburzona mimika twarzy.
  • Nie rozwija się system gestowy.

 

8-9 miesiąc

  • Brak wykorzystywania w komunikacji gestu wskazywania palcem maluchy słyną z tego, że wszystko wskazują palcem, jeżeli brak jest tego gestu, to jest to już powód do niepokoju
  • Brak utrzymywania z dorosłym wspólnego pola uwagi – w tym wieku dziecko powinno już nawiązywać z rodzicem kontakt wzrokowy, uważnie słuchać jego słów, piosenek
  • Brak śledzenia ruchu zabawek wyrzucanych z łóżeczka.
  • Brak lub sporadyczne wyciąganie rączek do znanych osób – naturalne jest, że dziecko na tym etapie potrzebuje już kontaktu bliskich i wyciąga do nich rączki, aby go wzięli na ręce, wyjęli z wózka, czy łóżeczka
  • Brak naśladowania czynności dorosłego – to jest moment, kiedy dziecko zaczyna nas naśladować, począwszy od tych najprostszych gestów od pa-pa, aż po trudniejsze
  • Zaburzony dialog z wykorzystaniem zabawki – branie-dawanie.
  • Nadmierna płaczliwość, słabe zainteresowanie zabawką.

 

10-11 miesiąc

  • Brak wskazywania osób, przedmiotów i obrazków.
  • Brak gestu pa-pa.
  • Brak poszukiwania pocieszenia u dorosłego – prawidłowo rozwijające się dziecko potrzebuje bliskiego, kiedy jest mu smutno, kiedy upadnie, kiedy się nudzi.
  • Brak lub sporadyczne reagowanie na swoje imię.

 

12 miesiąc

  • Brak wypowiadania kilku wyrazów służących adekwatnej komunikacji – dziecko powinno już próbować wypowiadać pierwsze słowa – mama, tata, daj
  • Brak rozumienia poleceń podpartych gestem.
  • Brak rozumienia wypowiedzi dźwiękonaśladowczych, np. odgłosów zwierząt
  • Brak rozumienia funkcji przedmiotu.
  • Brak naśladowania mimiki.
  • Chaos działania.

 

13-16 miesiąc

  • Brak naśladowania społecznego – to okres, kiedy dziecko powinno już zaczynać się bawić np. w sklep, gotowanie, rodzinę
  • Brak używania gestykulacji do przekazywania znaczeń.
  • Brak aktywnego reagowania na pieszczoty.
  • Brak wyrażania słowem lub gestem przeczenia.

 

17-20 miesiąc

  • Brak powtarzania prostych sekwencji ruchów dorosłego.
  • Brak odroczonego naśladowania używania różnych narzędzi.

 

24 miesiące

  • Trudności w dobieraniu części obrazka do całości (np. głowa zwierzaka).
  • Brak pojawiania się równoważników zdań.
  • Brak naśladowania tonu dorosłego.
  • Brak intencji komunikacji!!!!!!!!! – dziecko nie potrzebuje kontaktu i nie ma potrzeby komunikacji
  • Brak naśladowania wzoru zbudowanego np. z 4 prostokątów.

 

30 miesiąc

  • Brak rozumienia funkcji symbolicznych.
  • Trudności w składaniu obrazka z 3 części.
  • Brak ustabilizowania się dominacji ręki.
  • Brak wypowiadania zdań złożonych.

 

30-36 miesiąc

  • Brak klasyfikowania klocków wg kształtu lub wielkości.
  • Brak klasyfikowania przedmiotów na obrazkach wg kryterium używania ich.
  • Nie rysują np. koła lub krzyżyka po demonstracji.
  • Nie słuchają aktywnie tekstu pisanego.
  • Nie przyswajają społecznych reguł językowych.
  • Nie podejmują tematycznych zabaw z rówieśnikami.
  • Brak respektowania reguł wyrażonych przez dorosłego – dziecko nie reaguje na zakazy, nakazy, prośby

 

Nie traktuj mojego tekstu jak rozprawy naukowej i gotowej diagnozy. Nie jestem terapeutą, a jedynie mamą, która doświadcza tej choroby na co dzień. Niech mój tekst będzie dla Ciebie wskazówką, drogowskazem, ale jeżeli uznasz, że dotyczy Twojego dziecka musisz szukać fachowej pomocy. Diagnoza to jedno, a najważniejsza jest właśnie ta codzienność, terapia, ćwiczenia w domu, odpowiednie zabawy, wszytko po to, aby Twoje dziecko jak najszybciej otrzymało pomoc, której potrzebuje.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia, podpowiedzi, wskazówek, pomocy i kontaktu z Mamami, które również mają dzieci z problemami, Zespołem Aspergera, autyzmem, zaburzeniami ze spectrum autyzmu, zaburzeniami mowy i innymi, to zapraszam do mojej Grupy Wsparcia dla Rodziców 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij